“ Toen ik voor de eerste keer werd gevraagd om een uitvaart te fotograferen, heb ik geen moment getwijfeld. Ik kon me goed voorstellen dat het voor deze familie erg belangrijk was dat zij een mooie blijvende herinnering wilde van deze persoon. Voor mezelf heb ik toen een paar dingen op een rij gezet hoe ik het moest gaan aanpakken; wat ga ik fotograferen en wat niet? En hoe ga ik dat doen zonder dat het teveel opvalt? Om me hierop voor te bereiden was moeilijk dus ik besloot om vooral onzichtbaar te zijn en zoveel mogelijk vast te gaan leggen. En toen het zo ver was gebeurde er iets bijzonders.. Het ging bijna vanzelf! Niemand had mijn aanwezigheid door, niemand was bezig met poseren, er werd alleen maar geluisterd, gehuild en soms gelachen. De foto’s ‘rolden’ bijna als vanzelf uit mijn toestel! Eenmaal thuis gekomen en de foto’s te hebben bekeken, zag ik dat het een prachtig document was geworden! En vanaf dat moment wist ik het zeker; dit was wat ik wilde doen. Ik wilde voortaan de maker zijn van een mooi, belangrijk, laatste document van een persoon. Een blijvende tastbare herinnering. Vanaf toen heb ik mij vooral gespecialiseerd in het verzorgen van afscheidsfotografie. Ik heb zelfs een keer een man mogen fotograferen die euthanasie had gepland en de dag ervoor nog een fotoshoot wilde met zijn dierbaren. Dat was natuurlijk heel bijzonder om te mogen verzorgen. En dat is wat ik nu doe. Het maken van mooie documenten. Het maken van herinneringen..”